PANİK ATAK IN TEDAVİSİ
Ölüm korkusu olan panik atak-ın tedavisi Kur-anla mümkündür ve bunu da yine Kur-an ışığında söyleme cesaretini buluyoruz.Kur-an şifadır Kur-an ruhu okşar ve besler insana pozitif bir enerji verir tabi panik atak hasta olanlar bu tarz tedaviyi yaptırmadıkları an bunu anlayamazlar onlar Kur-an dan korkmadıkları taktir de Kur-an onlara şifa olacak ve bunu da gözlemleyeceklerdir diyoruz....

Söz burada ölüme gelmişken, ÖLÜMÜN İÇYÜZÜNÜ de sizlere

açıklamak istiyorum. Zîrâ, dinle uğraşan pek çok kişinin dahi bilmediği

bu gerçeği çok iyi anlamakta büyük yarar vardır...

ÖLÜM NEDİR?... NASIL BİR ŞEYDİR?... ÖLÜNCE NE OLUR?..

Bunu İslâm Dini verilerine göre gerçekçi bir biçimde görelim. Ki ondan

 sonra iyice anlayalım bakalım, öldükten sonra dirilmek neymiş, nasıl

olurmuş; dünyaya geri gelinir miymiş gelinmez miymiş... Neden?..

ÖLÜM NEDİR?...  ÖLÜMÜN GERÇEĞİ...

Ne yazık ki günümüzde ÖLÜM olayı gerçeğine uygun bir biçimde

bilinmemekte, genelde ÖLÜMün bir son olduğu zannedilmektedir. Oysa,

ÖLÜM bir SON olmayıp, madde âlemden maddeötesi âleme geçişten

başka bir şey değildir!..İnsan, ÖLÜM denen olayla madde bedeni

 terkederek, RUH bedenle ya mezarda ya da mezar dışında yaşamına

devam eder. Yâni ÖLÜM, Madde bedenle yaşamın sona erip RUH

 bedenle devam etmesidir. İslâm Dini`nin esaslarını bildiren KUR`ÂN-I

 KERİM, ölüm olayına şöyle açıklama getirir:

"HER NEFS ÖLÜMÜ TADACAKTIR!..."

ÖLÜM denen olay, madde bedenin terkedilerek, RUH beden yaşamını

 geçilmesidir. Beynin durmasıyla birlikte vücuda yayılan bioelektirik enerji

kesildiği için beden, ruhu kendisine bağlı tutan elektromağnetizmasını

yitirir ve böylece RUH, bedenden bağımsız yaşam biçimine geçer. İşte

 bu olay ÖLÜM kelimesiyle anlatılır. Yaşam boyunca kişinin beyninden

 geçen tüm faaliyetler RUH`a yüklenmiş olduğu için, kendisinde hiç bir

 değişiklik hissetmeden ruh boyutunda yaşama geçiliverir. Kişi RUH

 olarak, aynen bedende olduğu gibi yaşamına devam eder. Ancak bir

 farkla; O bedende tamamıyla canlı ve şuurlu olmasına karşın, bedenini

 kullanamaz. Sanki bitkisel hayata girmiş, canlı, şuurlu bir kişi gibi!

Dışarıda olup-biten herşeyi görür, duyar, algılar fakat kendisinden

 dışarıdakilere hiç bir mesaj ulaştıramaz!. Nitekim büyük İslâm Âlimi

Erzurumlu İbrahim Hakkı "Marifetnâme" isimli kitabında, Hazreti

Rasûlullah’ın ağzından ölüm olayını şöyle nakleder: "Meyyit (ölümü tadmış

kişi), bedenini kimin yıkadığını, kimin kefenlediğini, namazını kimlerin kıldığını

, ardından kimlerin geldiğini, lahde kimlerin indirdiğini ve kimlerin telkin

 verdiğini bilir." "Meyyit yanında haykırıp, saçınızı başınızı yolmayın, ona

 eziyet edersiniz" hükmü de gene meyyitin sizi görüp hâlinizden üzüntü

 duymasından ileri gelir. Ölüm denen madde bedeni kullanamama hâlini

 tadmış kişinin mezarda ruh olarak diri, aklı şuuru yerinde ve dışardan

 gelen hitapları algılar bir halde olduğunu bize en iyi idrâk ettirecek olan

 şu hadisi Rasûlullah`a dikkat edelim: "Talha radıyallahu anh şöyle

 anlatmıştır: Bedr savaşı günü Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem Kureyş

 eşrâfından 24 kişinin cesetlerinin biraraya kaldırılmasını emretti de bunlar

Bedr kuyularından pis bir kuyuya atıldılar. Bu sûretle pis kuyu yeni pislikleri

 toplamış oldu. Rasûlullah düşman bir kavme galip gelince onun açık

sahasında üç gün konaklamak âdeti idi. Bedr savaşının üçüncü günü

olunca da Rasûlullah devesinin getirilmesini emretti. Yol ağırlığı deveye

 yüklenip bağlandı. Sonra Rasûlullah yürüdü. Ashab da peşinden

 yürüdüler. Bu arada birbirlerine, herhalde Rasûlullah bir hâcet için

 gidiyor, diye konuştular. Nihâyet Rasûlullah Efendimiz maktûllerin atıldığı

kuyunun bir tarafında durdu ve onlara kendi ve babalarının adlarıyla

seslendi: -Ya filân ibni filân, Ya Ebâ Cehilibn-i Hişam, Ya Utbe İbn-i

Rebîa. Siz Allah’a ve Resûlüne inanıp itaat etseydiniz şimdi sevinir

miydiniz?.. Ey maktûller!.. Biz, Rabb`imizin vaad etmiş olduğu zaferi

gerçekten bulduk. Siz de rabbinizin vaad ettiği zaferi gerçek üzere

 buldunuz mu?.. Bu hitap üzere Ömer sordu: -Ya Rasûlallah! Hayatı

 olmayan cesedlere ne diye konuşursun?..

Rasûlullah Aleyhisselâm şöyle cevap verdi:

-"Muhammed`in nefsi elinde olana yemin ederim ki,

söylediklerimi siz onlardan daha iyi işitmezsiniz!.."

Görüldüğü gibi, Buharî`de nakledilen bu olayda, Hz. Rasûlullah aleyhi`s-

selâm büyük bir yanlış anlamayı tashih etmekle “İnsanlar, mezara ölmüş

 olarak konur ve sonra da onlar kıyâmette dirilirler” şeklindeki gerçek dışı

inanışı bundan daha iyi düzeltecek bir hadis olamaz. İnsanlar, aynen şu

 andaki kadar aklı şuuru yerinde olarak mezarlara konurlar ve dışarıdan

kendilerine yapılan hitâbları dışardaymışçasına rahatça işitirler. Üçüncü

halife Osman bin Affan bir mezar başında durduğu zaman, sakalını

ıslatıncaya kadar ağlardı. Bu sebeple kendisine; -Sen cenneti ve

 cehennemi anıyorsun, ağlamıyorsun da; bundan, yâni kabir korkusundan

 dolayı ağlıyorsun, denildi. Osman cevap verdi: Rasûlullah’dan duydum

ki: "Muhakkak mezar, âhiret konaklarının ilkidir!.. Eğer kişi ondan

 kurtulursa, ondan sonrakilerden de kolay kurtulur." Şayet kişi ondan

kurtulamazsa, ondan sonrakiler ondan şiddetli olur!.. Sonra Osman şöyle

cevap etti:

  Rasûlullah şöyle buyurdu: "Mezar kadar KORKUNÇ hiç bir fecî manzara

görmedim!!.." İslâm’ın en en önde gelen şehîdlerinden olup, Hz.

 Rasûlullah tarafından cesedi toprağa verilen Sa`d bin Muâz`ın kabri

başın da ise Allah Rasûlü  şöyle buyuruyordu: Şu seçkin kul ki, arş O`nun

 için titremiş, gök kapıları açılmış ve binlerce melek yeryüzüne inmiştir. O

 bile mezarın da öylesine sıkıldı ki, az kaldı kemikleri çatırdayacaktı!!

.. Eğer kabir azâbından ve ölüm sonrası sıkıntılarından kurtuluş olsaydı

, bu önce Sa`de nasip olurdu!.. O, ulaştığı mertebe itibariyle bu

sıkıntılardan hemen çıkartıldı; hepsi o kadar!.." Şimdi düşünelim... Kişi

mezarda diri yâni şuuru yerinde olarak mevcut olmasa, böyle bir azâb

 söz konusu olurmu hiç?.. Soruluyor Hz. Rasûlullah’a: -Yâ Rasûlallah

, mü`minlerin hangisi daha akıllı, şuurludur?.. Ölümle başına geleceği en

 çok hatırlayan ve ölüm ötesi hayatı için en güzel şekilde hazırlananı. İşte

 onlar en akıllı-şuurlu olandır." Yine bir başka ifadesinde şöyle buyuruyor

, Hz. Rasûlullah:

-En şuurlu, ileri görüşlü insan odur ki, nefsini ilâhî hükümlere tâbî kılar

 ölümden sonra yararını göreceği fiilleri yapar. Âciz de nefsinin arzularına

 tâbi olur, sonra da bir şeyler umar Allah`dan!.." Yine Allah Rasûlü’nün

 ashabından İbn-i Mes`ud kabirde görülen azâb hakkında şöyle diyor:

 “Mutlaka günahkâr olanlar, kabirlerin de azâb olunurlar. Hattâ hayvanlar

 onların seslerini işitir.” dediğini Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem`den

işittim." Ebu Said el Hudrî radıyallahu anh anlatıyor: Rasûlullah buyurdu:

-İnkârcıya mezarında kendisini kıyâmet gününe kadar sokup ısıran 99

 ejderha musallat edilir. Eğer bunlardan bir tanesi yeryüzüne üflemiş

 olsa, hiç bir yeşil ot yeşermez." İbn-i Ömer radıyallahu anh anlatıyor.

.. Rasûlullah buyurdu: -Sizden birisi ölünce, cennetlik olsun, cehennemlik

olsun akşam sabah kendisine makamı gösterilir. Burası yerindir.

 Kıyâmetteki ba`s  ‘ine kadar buradasın." Burada bir de şu hususa dikkat

 çekelim... Âmentü`de okunan şu cümleye bir bakın: "Vel bâ`sü bâ`del

 MEVT". Dikkat ediniz!.. "Vel bâ`sü bâ`del KIYÂMET" denmiyor. Yâni,

 "bâ’s" kelimesiyle anlatılan olay, KIYÂMET`ten sonraki değil, ÖLÜMÜ

 TADTIKTAN sonrakidir!.. Dünyada, bildiğimiz madde bedenle ve bu

 arada bu madde bedenin ürettiği ruh bedenle yaşarız. Ölümü tadınca,

 Madde beden çözülür ve RUH bedenle bâ’s olmuş olarak kabirde

 kıyâmete kadar yaşamını devam eder. Sonra "KIYÂMET" denen,

 Dünyanın Güneş ısısında bozunumu devresinde, bugünkü karakteristiği

 istikametinde yeniden bâ`s olur. Ve nihâyet son defa bu bedenler de

 gittiği ortama göre yeniden bir bâ`s ile oluşurlar.   Kabirde şu andaki

 mevcut aklımızla, algılama-değerlendirme mekanizmamızla mı

olacağız?.. Bu konuda Abdullah bin Ömer anlatıyor. Hz. Ömer münkir ve

 Nekir aldı iki meleğin kabirde gelip sual sorması hususunu Hz.

 Rasûlullah  ile konuşurken sordu: -(Kabirde) aklımız başımızda olacak mı

 Yâ Rasûlullah?. -Evet!.. Aynen bugünki gibi!.. Evet, ölümü tadmış, aklı

 şuuru yerinde fakat bedeni kullanım dışı kalmış kişi mezara konulunca ne

 olur. Bunu da Enes Radıyallahu anh`ın ağzından dinleyelim: -Rasûlullah

 sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kul kabre konulduğunda,

 kabirden uzaklaşanların ayak seslerini işitir. Onlar uzaklaşırken iki melek

 gelir ve onu oturtup şöyle sorarlar: -Muhammed denen adam hakkında

 ne dersin?.. Eğer mü`minse; -Şehâdet ederim Muhammed, Allah`ın kulu

 ve resûlüdür.

Bunun üzerine;

-Şu cehennemdeki yerine bak!.. Allah onu cennettekine tebdil etti. O artık

hem cehennemdeki yerini, hem de cennette gideceği yeri görür. İnkârcı

 veya gösterişte müslüman ise şöyle der: -Bu konuda kesin bir

 düşüncem yok. İnsanların konuştuklarından başka!.. Ve ona şöyle denilir:

-Onu tanıyamadın ve bilemedin!..

Sonra ona öyle bir tokmakla vurulur ki, feryadını insanlar ve cinler

 dışındaki her şey işitir!.. Nihâyet şu hadîs ile konuya son verelim:

"-Ölümü tadmış kişi, yakınlarının ağlaması sebebiyle azâb görür."

Bu konuda daha pek çok hadîs-i Rasûlullah vardır, ilgili hadîs kitaplarında

 okunabilir 

Netice şudur ki:

KİŞİ ÖLMEZ, ÖLÜMÜ TADAR!..

“Ölümü tadmak” denilen olay, kişinin madde bedenin kumandasını yitirip,

 “RUH” adı verilen dalga bedenle yaşamına kaldığı yerden devam

etmesidir. Bu hâl dolayısıyla, kabre konan her kişinin şuuru yerindedir.

 Kıyâmete kadar da şuurlu olarak yaşamına devam eder. Kıyâmette, o günün

 şartlarına göre yeni bir bedene kavuşur.

 İşte herkesi böyle bir yaşam bekliyor!.. Dileyen bu konuyu ilgili yerlerden

araştırarak söylediklerimizin doğruluğunu kontrol edebilir. A/H